ก่อนบวช

พระเจ้าข้า ลูกเห็นพระสงฆ์นักบวชบางท่านขัดตาจริงๆ  ทำอะไรไม่เห็นมีท่าทีแสดงออกสมอยู่ในฐานะนี้เลย คนที่อยู่รอบข้างบางคนเขาก็เอือมระอา แต่ก็ไม่กล้าพูด  ก็ได้แต่มาบอกเล่าพูดคุยกับลูก   ลูกสัญญาว่าจะไม่ทำอย่างนั้น...คอยดู

วันบวช

พระเจ้าข้า วันตื่นเต้นยินดีที่รอคอยได้มาถึง หลายปีที่ลูกเรียนรู้ฝึกฝนตนเองกำลังจะผ่านไป คนมากหน้าหลายตาช่วยกันจัดงาน  คนมากมายมาร่วมงาน บทเพลงเริ่มพิธีดังก้องพร้อมกับความชื่นชมยินดีในการกล่าวต้อนรับ เวลาที่ลูกนอนหมอบราบที่พื้น  ลูกต้องการมอบชีวิตทั้งหมดแด่พระองค์

ลูกปกมือถ่ายทอดธารพระพรแก่ทุกคน มาลัยชื่นชมที่คอ คำว่า “คุณพ่อ” ทำให้หัวใจลูกคิดถึงความยิ่งใหญ่แห่งฐานันดรที่ทุกคนเคารพ การได้พบทักทายกับใครต่อใครในวันนั้นช่างมีแต่ความสุข เย็นวันนั้นเหน็ดเหนื่อย  แต่ลูกก็ได้แต่ขอบคุณทุกคนที่ทำให้งานต่างๆ ผ่านไปด้วยดี

บทภาวนาหลังบวช ณ วันหนึ่งที่อ่อนแรง

บนเสื่อที่พอจะนุ่มบ้าง ฉันเพ่งมองไปที่กางเขน

“พระเจ้าข้า...

ก่อนบวชลูกตำหนิใครต่อใคร แต่เมื่อเวลาผ่านไปลูกกลับทำไม่ดีจนใครต่อใครก็ตำหนิลูก ลูกเพิ่งรู้ว่าหลายคนที่ลูกตำหนิในอดีต  กลับเป็นคนที่เอาจริงเอาจัง  เสียสละในหน้าที่การงานมากกว่าลูกเสียอีก

ในวันที่บวช  ลูกขอบคุณครูบาร์อาจารย์และทุกคนที่ช่วยเหลือลูก ลูกสำนึกในสิ่งดีที่ซื่อง่ายที่ทุกคนมอบให้ แต่เวลานี้ลูกกลับขาดความเคารพท่านเหล่านั้น ลูกเรียกร้องทุกอย่างตามใจตนเอง มันต่างจากเวลาที่ลูกหมอบราบถวายชีวิตแด่พระองค์และมวลชนในวันบวชแทบสิ้นเชิง

วันนั้นลูกนอนมองพระองค์ที่กางเขนอย่างทรนงในความคิดที่จะก้าวย่างอย่างมั่นใจ มันเป็นอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่

วันนี้ลูกนอนมองพระองค์ที่กางเขนอย่างอ่อนล้ากับเวลาที่ผ่านไปเพราะความหยิ่งยโส พระองค์คงเห็นแล้วว่าน้ำตาลูกกำลังไหลอย่างอ่อนแรง บัดนี้มันไม่ใช่ท่าบังคับที่ต้องนอนราบกับพื้นในวันบวช แต่เป็นสภาพอันแท้จริงที่ลูกอยากมอบชีวิตจริงๆ แด่พระองค์  โปรดสอนและนำทางลูกตามน้ำพระทัยเถิด  พระเจ้าข้า.

”พฤหัสบดีที่ 18 มิถุนายน 2550/2009