ตอนอยู่บ้านเณรเล็กที่ท่าแร่ ผมเจอคุณพ่ออาวุโสใจดีท่านหนึ่ง พบเพียงครั้งแรกก็รู้สึกชอบเพราะสัมผัสถึงความใจดีของท่าน หลายคนชอบแก้บาปกับท่านนะเพราะท่านหูหนวก (ฮา)

เวลาท่านอบรมก็เป็นเรื่องง่ายๆ ไม่ได้มากปรัชญาเทวศาสตร์สูงส่งอะไร

“เวลาสวดสูก็ทำคือกันกับคุยกับอีพ่อ อีพ่อใจดีแท้ๆ... เพิ่นให้อีหยังแก่พวกเฮาเหมิดแม้แต่ชีวิต ขอโทษน้อเวลาที่เฮ็ดอีหยังผิด ซำนี่แหละ

อยากอายุยืนบ่ เวลากินก็หย่ำโดนๆ (เคี้ยวนานๆ) อาหารมันแหลกแล้วกระเพาะก็เฮ็ดงานบ่หนัก โรงสีสูต้องเฮ็ดงานอีกโดนเด้อ”

คำสอนพูดไทยปนอีสานก็ฟังดีไปอีกแบบ

ประทับใจในคราหนึ่งที่บ้านจอมแจ้ง ขณะที่เราสามเณรเล็กนั่งคุยกันที่นอกวัด เสียงเพลงหมอลำดังลั่นจากห้องแต่งตัวพระสงฆ์ แล้วคุณพ่อก็เดินออกมาทางประตูด้านหลังที่พวกเรานั่งอยู่