“ขอโทษนะ บราเดอร์นึกไม่ออกจริงๆ เป็นคุณพ่อหรือเปล่า?”

เป็นคำทักทายกลับของอาแป๊ะที่นั่งอยู่บนเตียงนอนมานาน เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนอายุ 90 ปี ที่เป็นคนขี้ลืม สายตาไม่ค่อยดี และจะไม่ธรรมดาถ้าจำได้ มองเห็นชัดเหมือนปกติ

คนที่รู้จักต้องประทับใจในน้ำใจดี มีข้อคิด คำเตือนใจภาษาจีนฝากเป็นข้อคิด และผู้ร่ำเรียนศึกษาตำรายาสมุนไพร จนได้ชื่อ “บราเดอร์หมอ” เพื่อใช้รักษาคนยากคนจน และที่สำคัญได้รักษาตนเอง แข็งแรง อารมณ์ดีมีอายุมากที่สุดในคณะภราดาเซนต์คาเบรียล

บราเดอร์ราฟาแอล ทุมกานน สัตบุรุษวัดอัครเทวดาราฟาแอล ปากน้ำ นั่งอยู่บนเตียง สวมชุดเหมือนคนป่วยอยู่โรงพยาบาล ที่บ้านพักของบราเดอร์ บริเวณโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี

“มาเมื่อ 2-3 ปีที่ผ่านมานี้เองที่เกือบไม่รอดซะแล้ว!”

“คือเรื่องมันอย่างนี้ วันนั้นบราเดอร์ไปร่วมพิธีเผาศพแม่ของลูกศิษย์คนหนึ่งชื่อบัว ต่อมาเขาเปลี่ยนเป็น “บวร” เป็นตำรวจ ที่ฉะเชิงเทรา มีบราเดอร์ฟิลิป อำนวย แจ้งให้ทราบ บราเดอร์ก็หารถไปร่วมพิธีด้วย กว่าจะไปถึงวัดได้ก็เหนื่อย และเสียเวลา เพราะฟังไม่ดี ไปคนละวัด กว่าจะถึงและเสร็จพิธีกลับมาถึงบ้านก็เย็นแล้ว วันนั้นก็คงจะเหนื่อยและเพลีย”

“เย็นวันนั้นนึกขึ้นมาได้ว่า แม่ครัวเขาบอกบราเดอร์ว่า ขอปลา 4 ตัว จะทำอาหารในวันรุ่งขึ้น เป็นวันที่พระคุณเจ้าจะมาโปรดศีลกำลังที่วัด แม่ครัวก็ขอตกปลาเพื่อทำอาหารให้พระคุณเจ้า สักพักหนึ่งเขาก็บอกว่าได้เพียงแค่ 2 ตัว ยังขาดอีก 2 ตัว”

“ประมาณสักหนึ่งทุ่ม บราเดอร์ก็ออกไป เอาคันเบ็ดออกไป เพื่อจะตกปลาอีกสัก 2 ตัว เพื่อเป็นอาหารต้อนรับพระคุณเจ้าวันรุ่งขึ้น แต่พอเดินออกไปไม่รู้ว่าพลาดยังไง หงายหลัง และหัวไปกระแทกกับขอบปูน ไม่รู้สึก ตัวเลย นอนเลือดไหลอยู่ที่พื้นนั่นเอง สลบไปเลย พอดีมีคนงานเดินผ่านมาพบก็ตกใจ ไปบอกบราเดอร์ชำนาญ ที่อยู่ด้วยให้มาดูและช่วยกันหามไปส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด หมอก็จัดการทำความสะอาดและรีบเย็บแผลทันที ไม่ได้ฉีดยาชา พอเย็บเข็มแรก บราเดอร์ก็ร้อง “เจ็บๆ” และรู้สึกตัว พอลืมตาขึ้นมา ก็งงว่าเรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” “ตั้งแต่ล้มสลบไป จนมารู้สึกตัว ประมาณ 2 ชั่วโมง ถ้าช้ากว่านี้ก็คงแย่แล้ว”

แล้วรุ่งขึ้น พระคุณเจ้าได้ทานปลารึเปล่า?

“ไม่รู้เหมือนกันนะ.!”